Boek: De naamlozen (Joshua Ferris)

18 maart 2011 at 15:38 Plaats een reactie


Tim Farnsworth heeft het gemaakt in het leven. Hij is vennoot in een prestigieus  advocatenkantoor, heeft een mooie vrouw, een eigenzinnige maar lieve dochter en een kast van een huis in een buitenwijk van New York. Maar dan gaat het mis, want anders heb je geen roman. Op een dag staat hij op en loopt hij de deur uit. En hij blijft lopen. Joshua Ferris schreef een van de merkwaardigste boeken die wij in tijden lazen. “Run, Forrest, Run!”, maar dan anders.

De naamlozen begint wanneer Tim wakker wordt in de taxi die hem naar huis heeft gebracht. Een paar uur daarvoor is hij zijn kantoor uitgelopen, de straat op, de vrieskou in, langs een eindeloze stoet van voetgangers. Een eigen marathon van New York, maar dan wel in maatpak en op advocatenschoenen. De loopaanval eindigt als hij totaal uitgeput neervalt. Zoals de vorige keren. “Ik heb het weer”, piept hij tegen Jane als hij badend in het zweet binnenkomt. Hij heeft gelijk: “het” is terug.

Dokters aller landen hebben zich al over Tim gebogen. New England Journal of Medicine heeft een artikel aan hem gewijd. Noem een behandeling en hij heeft ze ondergaan. Er zijn periodes geweest dat hij vastgeketend werd aan zijn bed.

Psychiaters schrijven zijn ziekte toe aan een fysieke stoornis, terwijl de neurologen het op iets van psychische aard houden. Zelf beweert hij dat het lichamelijk is. Als de drang komt opzetten, is er niks aan te doen.

Metafoor

Iemand die lijdt aan loopaanvallen? Dat kan niet anders dan een metafoor zijn. Maar voor wat? Voor de maatschappij die te zwaar weegt? Voor op de vlucht zijn voor jezelf? Voor de stress op je advocatenkantoor, waar collega’s rondlopen die door een spel met vliegtuigen en tijdzones 27 uur per dag werken en daar trots op zijn? Voor de suprematie van lichaam op geest?

De naamlozen is zo’n boek dat meer vragen oproept dan antwoorden. Toen het verscheen in de Verenigde Staten maakten recensenten er een sport van om de sleutel van het boek te vinden.

Vanzelfsprekend

Helemaal in het begin van het verhaal, als Tim door de taxi wordt afgezet, zegt de verteller: “De weldaad van een warm bad, de koperen potten en pannen boven het keukeneiland. En zijn gezin. Hij stapte de hal binnen en keek om zich heen. Hij was het weer allemaal gewoon gaan worden. Hoe had dat kunnen gebeuren? Hij had zich heilig voorgenomen om nooit meer iets gewoon te vinden.” Misschien is dat wel de clou van het verhaal: wat gebeurt er als alles wat vanzelfsprekend is, plots wegvalt?

Relatie en familie

De naamlozen gaat alleszins niet alleen over die gekke ziekte, minstens zo centraal staat Tims omgeving. Jane, die aan de drank raakt maar in steeds slechter wordende omstandigheden haar familie bij elkaar probeert te houden. En de ziekte van haar man aanvaardt. “Hij wist niet hoe opvliegers voelden, en zij wist niet hoe het was om door die loopdrang overvallen te worden.”

De manier waarop Ferris de relatie tussen Jane en Tim borstelt, is bij momenten ontroerend. De manier waarop hij je aandacht tot de laatste bladzijden weet vast te houden eveneens. Dus: bloemen voor de jonge Amerikaan.

Thomas Blommaert

Joshua Ferris, De naamlozen, Anthos, 320 blz.

Advertenties

Entry filed under: Boeken. Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , .

Film-Expo: De Plastrontrekker Film: Women are heroes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Welkom op de blog van Visie! Hier vind je…

films
boeken
theater
expo’s
vakantie- en actietips
jeugd
Ideeën of een reactie? Laat ze zeker achter!

Aantal bezoekers

  • 216,714 bezoekers

%d bloggers liken dit: